VERECEMOS! Μέρος 3ο: Πώς το #Debtocracy FAQ υπέκυψε στη γοητεία της ‘νεοφιλελεύθερης λαίλαπας’ επειδή τα Fούμαρα Aπό Quito δεν Fαίνονταν Αρκετά Quantitative.
Όπως εξήγησα στα προηγούμενα κεφάλαια, το αγαπημένο μου μέρος του #Debtocracy είναι το FAQ.
Δεν ξέρω γιατί δεν μπήκαν στον κόπο οι συντελεστές να να προσθέσουν αυτές τις πληροφορίες στη μιάμιση ολόκληρη ώρα που τους παρείχε το indoctrimentary. Ίσως δεν περίμεναν να υπάρξουν ενστάσεις, πέρα από δυο τρεις πουλημένους. Ίσως δεν θεώρησαν σημαντικό το να μιλήσουν για τις προϋποθέσεις ενός επιτυχημένου κανονιού. Ίσως τα ατελείωτα closeups στη γάμπα του Εύζωνα να ήταν τόσο εικαστικά απαραίτητα που δεν πρόλαβαν να χωρέσουν τέτοιες ανθυπολεπτομέρειες. Ίσως μόλις ο κυρίαρχος λαός απαιτήσει ΕΛΕ και κανόνι τα υπόλοιπα να τα αναλάβουν οι ειδικοί και οι εκπρόσωποι των εργαζομένων και ‘του λαϊκού στοιχείου’ οπότε οι υπόλοιποι δεν χρειάζεται να ξέρουμε και πολλά. Στο μεταξύ μπορούμε να κάνουμε μερικές διαπιστώσεις από τα λίγα ψίχουλα budgeting που μας σκόρπισαν.
Πρώτον: Ώστε θέλετε κι εσείς να μικρύνετε το κράτος;
Για μένα πολλά άλλαξαν όταν βγήκε το FAQ γιατί όπως διαπίστωσα οι συντελεστές του #debtocracy μας είχαν ετοιμάσει ένα πινακάκι με τις ‘κοινωνικά αναγκαίες’ δαπάνες στις οποίες θα μπορούσαμε να περιορίσουμε τα δημόσια έξοδα βάσει του Προϋπολογισμού του 2011. Αυτό δείχνει ένα μικρό πρωτογενές πλεόνασμα, υπό την (απίθανη) προϋπόθεση ότι ο Προϋπολογισμός του 2011 δεν θα πέσει έξω στα έσοδα όπως όλοι οι άλλοι, και βέβαια ότι το πακέτο περικοπών που οι ίδιοι έχουν επιλέξει δεν θα επιτείνει την κρίση.
Σε αυτό το σημείο από τη συγκίνησή μου χρειάστηκε να κάνω ένα διάλειμμα για να να αλλάξω εσώρουχα και να προσκυνήσω με κατάνυξη το τεράστιο χρυσό άγαλμα του Μαμμωνά που έχουμε στο σαλόνι μας όλοι εμείς οι νεοφιλελεύθεροι. Βάζοντας στο στόμα μου αφηρημένος ένα κομμάτι από τις σάρκες του βρέφους το οποίο είχα θυσιάσει εκείνο το πρωί, αναρωτήθηκα: μήπως τελικά οι debtocratistas που τους κατεβάζω τα μύρια όσα, βρήκαν τη συνταγή του μικρού κράτους που μας διαφεύγει εμάς των νεοφιλελεύθερων τόσα χρόνια; Είπα λοιπόν να ξανακοιτάξω αυτό το πινακάκι.
Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα που οι στρατιωτικές δαπάνες ήταν ακόμη μέσα σε επίπεδο 5δις. Δεν ξέρω γιατί. Εξάλλου, φρέσκοι φρέσκοι όπως θα είμαστε από το κανόνι, θα μας μαράνει να αθετήσουμε τις συμβατικές μας υποχρεώσεις απέναντι στο ΝΑΤΟ; Εκτός αν ο στρατός θα είναι πλέον για άλλη δουλειά: για «απαλλωτριώσεις» και «εθνικοποιήσεις», ή ίσως για να αποτρέψουν τυχόν πραξικοπήματα. Σημειώστε ότι επί Κορέα στον Ισημερινό οι μισθοί της αστυνομίας υπερδιπλασιάστηκαν.
Ουσιαστικά ο προϋπολογισμός που βγάζει το FAQ παίρνει τις πρωτογενείς δαπάνες του δημοσίου, κόβει από αυτές άλλα 1.3δις τα οποία δεν εξηγείται από πού θα βρεθούν, και κόβει επιπλέον εξ ολοκλήρου το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων της χώρας, αξίας 8.5δις, το οποίο είχε ήδη φάει περικοπές 1.2δις το 2010. Αν αναρωτιέστε τι ρημάδες επενδύσεις είχαμε στα σκαριά που τελικά δεν είναι κοινωνικά αναγκαίες, ρίξτε μια ματιά εδώ. Για ευκολία πάντως ας υποθέσουμε ότι το έκτακτο λαϊκό δικαστήριο του #debtocracy πέτυχε διάνα και ότι τα πρωτογενή έξοδα που κόπηκαν πέρα από αυτά των επενδύσεων είναι τελικά πεταμένα λεφτά.
Για να δούμε λοιπόν αν θα θεριέψει η ανάπτυξη την επομένη του κανονιού και χωρίς δημόσιες δαπάνες, δεδομένου μάλιστα ότι τα 8.5δις των δημοσίων επενδύσεων αντιστοιχούν στο 3.7% του ΑΕΠ. Το ΔΝΤ έχει συγκεντρώσει στοιχεία εδώ για την πορεία προγραμμάτων λιτότητας ανά τον κόσμο, και τα στοιχεία δείχνουν ότι κάθε μείωση των δημοσίων δαπανών για μισθοδοσία κατά 1% του ΑΕΠ οδηγεί σε ορίζοντα 2 ετών σε μείωση του ΑΕΠ κατά 0.4%, ενώ κάθε μείωση των δαπανών σε επενδύσεις οδηγεί σε μείωση του ΑΕΠ κατά 0.6%. Για να το πούμε αλλιώς, το σχέδιο των οικονομολόγων του #debtocracy θα μας στοιχίσει κατά μέσο όρο 2.2 μονάδες μείωση στο ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ. Η αντίστοιχη απώλεια με περικοπές δαπανών θα ήταν 1.5%, ενώ αν γινόταν με περικοπές παροχών τα στοιχεία του ΔΝΤ προβλέπουν ότι το ΑΕΠ θα αυξανόταν κατά 0.9%
Θα μου πείτε, αυτά τα λέει το ΔΝΤ. Προφανώς μαγειρέψανε τα νούμερά τους. Και αφού τα δημόσια έργα πάνε όλα σε ξένους εργολάβους, σιγά μην μας μένει κανένα κέρδος. ΟΚ. Ας πάρουμε αντ’ αυτών τα στοιχεία που συνέλεξαν Έλληνες ακαδημαϊκοί ειδικά για την Ελλάδα από το 1960 ως το 2000 και από το 1970 ως το 2004. Λένε το ίδιο πράγμα, ότι δηλαδή οι δημόσιες επενδύσεις παράγουν περισσότερη ανάπτυξη (ή τουλάχιστον δυσκολεύουν λιγότερο την ανάπτυξη) απ’ ό,τι οι δημόσιες δαπάνες σε μισθοδοσία και μεταβιβαστικές πληρωμές. Γιατί; Γιατί σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δαπάνες δημιουργούν κεφάλαιο και αυξάνουν την παραγωγικότητα της υπόλοιπης οικονομίας.
Άλλοι πάλι δεν θα το πιστέψουν αν δεν τους το πει κάποιος στα Κευνσιανά. Ορίστε λοιπόν και η λίγο πιο Κεϋνσιανή έρευνα που βρίσκει ότι ο πολλαπλασιαστής των κατασκευαστικών έργων είναι μεγαλύτερος από αυτόν της δημόσιας κατανάλωσης και των διαβιβαστικών πληρωμών.
Συμπέρασμα: οι συντελεστές του debtocracy προκειμένου να διασώσουν τα εισοδήματα μέρους του πελατολογίου τους θα προτιμούσαν να κοπεί ΟΛΟΚΛΗΡΟ το πιο παραγωγικό κομμάτι των δημοσίων δαπανών, καταδικάζοντας τη χώρα σε ακόμη πιο βαθια ύφεση απ’ ό,τι θα ζούσαμε ούτως ή άλλως μετά το κανόνι. Εννοείται ότι βασικό αποτέλεσμα αυτής της κίνησης θα είναι να πέσει έξω ο προϋπολογισμός ως προς τα έσοδα. Σημειώστε δε ότι αυτή την κουβέντα ακριβώς είχαμε ανοίξει και με τον @Alberich στα σχόλια της αρχικής μου κριτικής. Ότι δηλαδή υπάρχουν ενδείξεις ότι όταν τα πράγματα σκούραιναν λίγο, οι Έλληνες προτιμούσαμε να διοχετεύουμε πόρους σε μισθούς και παροχές.
Μοιραία, το #debtocracy δεν μπόρεσε παρά να αναπαράγει σε μακροοικονομικό επίπεδο τη φιλοσοφία που το γέννησε: ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας… κι άμα κάνουμε παιδιά, ας τα πλερώσουν αυτά!
Δεύτερον: κουβέντα για τα ταμεία δεν βλέπω. Γιατί;
Το πρώτο πράγμα που θα συμβεί μόλις βαρέσουμε το μονομερές κανόνι των debtocratistas είναι ότι όλα τα ομόλογα που έχουν στην κατοχή τους οι τράπεζές μας και τα ταμεία μας θα γίνουν κωλόχαρτο. Αυτοί είναι οι τίτλοι του χρέους μας και σε αυτούς ουσιαστικά βαράμε κανόνι. Τα ασφαλιστικά μας ταμεία χρηματοδοτούν τις παροχές τους (όποιες είναι αυτές τέλος πάντων) και τις συντάξεις μας πουλώντας και αξιοποιώντας τα στοιχεία του ενεργητικού τους. Μέχρι και το 2007 δεν τους επιτρεπόταν να επενδύουν έξω από τη χώρα και δεν μπορούν να έχουν παραπάνω από το 23% του ενεργητικού τους σε ‘επικίνδυνες’ επενδύσεις. Κατά συνέπεια σχεδόν όλα τους τα χρήματα τα βάζουν σε ομόλογα του δημοσίου. Αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζω πόσα έχουν στην κατοχή τους, αλλά προτού ξεσπάσει η κρίση του χρέους μας είχαν 29δις. Έστω λοιπόν ότι τόσα, ίσως και παραπάνω έχουν και τώρα. Όλα αυτά θα πρέπει να τα διαγράψουν ως ζημιές και το κράτος θα κληθεί είτε να κόψει τις συντάξεις σε ασύλλυπτο βαθμό (ίσο με το ποσοστό του ενεργητικού των ταμείων που ήταν σε ομόλογα), είτε να δώσει στα ταμεία επιτόπου ένα παρόμοιο ποσό.
Το οποίο εννοείται ότι θα πρέπει να το δανειστούμε.
Τρίτο: η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών κοστίζει, ακόμη και αν εθνικοποιηθούν.
Όπως εξηγώ εδώ, οι ελληνικές τράπεζες, που σημειωτέον ήδη στα μάτια του κόσμου δεν είναι επαρκώς κεφαλαιοποιημένες και εξαρτώνται πλήρως από την ΕΚΤ, θα φάνε ένα πελώριο φέσι και άρα καμμία τους δεν θα μπορεί πια να λειτουργήσει. Πέρισυ το φέσι θα ήταν περίπου 60δις, αλλά τώρα είναι λιγότερο – περί τα 40δις. Τη διαφορά μάλλον την έχει πάρει κατά καιρούς η ΕΚΤ ως εγγυήσεις για τα λεφτά που τους δίνει.
Όπως όλοι φαντάζονται, με το που αρχίσει να συνεδριάζει η ΕΛΕ υπό το debtocraτικό πρόσταγμα ‘ή κουμπούρι ή τσεκούρι’ όλος ο κόσμος θα αρχίσει να βγάζει σαν παλαβός τα λεφτά του από το σύστημα όπως κάνει ο λαός κάθε χώρας όταν ακούει για κανόνι. Είναι ζήτημα αν θα προλάβουν να ολοκληρώσουν οι debtocratistas τις συνοπτικές τους διαδικασίες προτού καταρρεύσουν οι τράπεζες. Δεν προσμετρώ σε αυτά τις απωλεσθείσες καταθέσεις που θα πρέπει και αυτές να επανακτηθούν – δεν μπορώ να ξέρω πόσες είναι αλλά δεδομένου ότι η μέση κουμπουροχώρα χάνει μόνιμα το 3.5% των καταθέσεων του τραπεζικού της κλάδου, θα πρέπει να αναπληρώσουμε περί τα 7.1δις.
Η απάντηση του #debtocracy; Έλα μωρέ, αφού οι τράπεζες είναι ήδη ζωντανοί-νεκροί. Εξάλλου θα τις κοινωνικοποιήσουμε και θα σταματήσουν να ισχύουν οι κανόνες όπως τους ήξερες. Φτου ξελευθερία.
Λοιπόν γατόνια για να συνεννοούμαστε: ο μόνος κανόνας που θα αλλάξει όταν κοινωνικοποιήσουμε τις τράπεζες είναι ότι αντί να τους δίνουμε δυσανασχετώντας τα λεφτά δανεικά ή έναντι μετοχών για να ανακεφαλαιοποιηθούν, θα τους τα δίνουμε πλέον χάρισμα με εγγύηση ότι θα τους δώσουμε και όσα άλλα χρειαστούν εσαεί. Δεν θα χρειάζεται καν να το ζητήσουν επειδή θα είναι δημόσιες επιχειρήσεις, κάτι σαν τρομακτικά προβληματικές πλην πανίσχυρες ΔΕΚΟ.
Ας υποθέσουμε ότι θέλουμε τις τράπεζες για να δανείζουν, και όχι για να τις χαζεύουμε, ή για να ξαμολάμε πού και πού μπάχαλους μέσα για να τα σπάνε, να εκτονώνονται και να μας αφήνουν ησύχους. Αν ναι τότε τα 40δις θα τα πάρουν, γιατί τους κανόνες κεφαλαιακής επάρκειας τους σέβονται όλες οι τράπεζες που δεν θέλουν να ξεμείνουν ξαφνικά από ρευστό, ακόμη και οι κρατικές. Ακόμη και οι κρατικές σε alternative χώρες που τη λένε στους φραγκολεβαντίνους και στα Αμερικανάκια. Δείτε π.χ. αν ετοιμάζονται να συμμορφωθούν με τις οδηγίες της Basel III (ή δικές τους πιο αυστηρές) στην Κίνα, στη Ρωσία, αλλά και στη Βενεζουέλα άμα λάχει να ‘ούμε.
Επίσης θα πρέπει να υποκαταστήσουμε και τη βραχυχρόνια χρηματοδότηση της ΕΚΤ η οποία προφανώς μετά το μονομερές κανόνι θα στερέψει. Τι; Δεν παίζει αυτό; ΟΚ. Ό,τι πείτε. Μόνο που η ΕΚΤ έχει στην κατοχή της ένα μεγάλο μέρος ομολόγων και θα το φυσάει και δεν θα κρυώνει. Το ποσόν που θα πρέπει να έχουμε standby για όποια τράπεζα το χρειαστεί λογικά είναι όσα παίρνουν τώρα από την ΕΚΤ, δηλαδή 90δις.
Βέβαια το παραμύθι δεν τελειώνει εδώ. Προφανώς υπό το νέο καθεστώς τα φέσια που τρώνε από τους πελάτες τους οι τράπεζες, θα είναι τώρα τα φέσια του λαού. Πόσα να είναι άραγες τα φέσια; Μόλις 4δις το χρόνο που θα πρέπει να τα βρίσκουμε κάθε χρόνο για να τα ξαναρίχνουμε στις κρατικές χαβουζο-τράπεζες που θα καμαρώνουμε ότι μας ανήκουν, ενώ ταυτόχρονα θα τις εμποδίζουμε να ασκούν πίεση στους οφειλέτες τους γιατί ως κρατικές θα πρέπει να δείξουν μια κάποια επιείκια. Και αυτά, υπόψιν, προτού συνυπολογίσουμε το καλό παράδειγμα που θα δώσει το Ελληνικό κράτος με το να αρνείται να αποπληρώσει. Γιατί μετά να μην το μιμηθεί κανένας ιδιώτης;
Με το καλημέρα, λοιπόν, της δήθεν εθνικής μας οικονομικής παλιγγενεσίας, η κυβέρνηση θα πρέπει να δανειστεί πάνω από 160δις από κάπου (αυτά ενώ είμαστε ακόμη αποκομμένοι από τις διεθνείς αγορές μην ξεχνιόμαστε) για να μαζέψει τις τράπεζες και τα ταμεία. Και δεν μιλάω ως επί το πλείστον για εγγυήσεις, που ίσως τελικά να τα δώσουμε τα λεφτά και ίσως όχι… αλλά για ακατέβατα κολλαριστά λεφτά. Και αυτά απλά για να επιστρέψουμε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, όχι σε κανένα πάρτυ επενδύσεων και παροχών. Εννοείται ότι πλεόν μιλάμε για ποσά υπερπολλαπλάσια ακόμη και των πιο αισιόδοξων προβλέψεων για τα έσοδα του κράτους οπότε, ακόμη και να πατάξουμε τη φοροδιαφυγή εν μια νυκτί, και να πουλήσουμε τα 50δις ακίνητα για οποία γίνεται χαμός, πάλι θα μας διαλύσουν. Και όλα αυτά χωρίς να συνυπολογίζω τη διεθνή ύφεση που θα επέλθει από το κανόνι, όταν πια φέρουμε σε δύσκολη θέση τους πιστωτές μας ανά την Ευρώπη. Γιατί κι αυτή θα μας πλακώσει όπως μας πλάκωσε η προηγούμενη.
Σας φαίνεται περίεργο; Κι όμως δεν είναι. Η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών παραδοσιακά είναι για το λαό το μεγαλύτερο κόστος ενός κουμπουριού. Το καλύτερο είναι ότι οι πατερούληδες με το που κοινωνικοποιήσουν τις τράπεζες θα φροντίσουν να βαρέσουν πλαφόν στις συναλλαγές μας ώστε να μην μπορεί κανείς να βγάλει τα λεφτά του γρήγορα από τη χώρα. Μας το εξαγγέλλουν εξάλλου:
Το αίτημα της εθνικοποίησης των τραπεζών δεν είναι μόνο νόμιμο, δηλαδή κοινωνικά δίκαιο, είναι και αναγκαίο, έτσι ώστε να πάψει η φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό που αποσταθεροποιεί την οικονομία.
Έναντι επιλόγου
Οι γατοεκτροφείς του #debtocracy γνωρίζουν ότι όσο μιλάμε όλοι μαζί με στοιχεία διαθέσιμα προς διασταύρωση, όσο αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν και κάποιες οικονομικές πραγματικότητες ανεξάρτητες από τις πολιτικές μας προτιμήσεις, αυτοί που ξενερώνουν με τη ζωή τους δεν είμαστε εμείς οι επικριτές του #debtocracy. Είναι οι θιασώτες του #debtocracy, από τους ημιμαθείς trolls ως τους ετερόφωτους PR αστέρες με τα iPhone. Όλους αυτούς το FAQ τους κόβει πάνω στο καλό, εκεί που φαντασιώνονται ότι είναι άλογα και τους καβαλάει ο Μπολιβάρ. Γι’ αυτό και έχει δεχτεί πολύ λιγότερη προβολή σε σχέση με τις εκάστοτε συνεντεύξεις, παρουσιάσεις σε πανεπιστήμια και ομηγήρεις…
Αντιθέτως οι επικριτές τους γουστάρουμε όλο και περισσότερο. Αναμένουμε το FAQ2 ή ίσως και ένα νέο ντοκυμανταίρ, εν καιρώ…
VERECEMOS!
Πατήστε εδώ για να επιστρέψετε στη σελίδα περιήγησης.
